بازداشت های خانوادگی در جمهوری اسلامی ایران

قوانین ناظر بر متهمین در ایران به قدر کافی روشن است و در این قوانین مجوزی برای سلب آزادی و امنیت خانواده های زندانیان و تهدید و ارعاب آنان وجود ندارد . افراد انسانی هریک به موجب قوانین شرعی و عرفی مسئول رفتار ، کردار و گفتار خودشان هستند و نمی توان این مسئولیت را به خانواده آنها تسری داد .

سانسور و خلق آثار هنری

فرینش هنری با سانسور ایدئولوژیک در تضاد است . ذهن نمی تواند خود را در زندان ایدئولوژی محدود کند و آثار ماندنی از خود به جا بگذارد . این یک قاعده ی کلی است که آزادی بیان و ضرورت برخورداری از آن را در حوزه های آفرینش هنری توضیح می دهد و بر حق هنرمندان به آزادی بیان ناکید دارد .

سخنرانی در روز جهانی حقوق بشر

و سالروز تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشررا به همگان تبریک می گویم .انسان در گذار از دو جنگ مصیبت بار جهانی در سال 1948 بر آن شد تا برای جهان بی جنگ، بی تبعیض و بی خشونت زمینه سازی کند . هریک از سی ماده اعلامیه جهانی حقوق بشر در آمیخته است با عشق انسان به انسان و احترام به کرامت انسانی صرفنظر از جنسیت ، مذهب ، وجدان ، نژاد ، قوم ، عقیده و موقعیت اقتصادی . اینک اعلامیه جهانی حقوق بشر 62 ساله شده و ما سالروز آن را جشن گرفته ایم . این هویت حقوق بشری که با آنچه در مواد اعلامیه آمده مشخص شده دستاورد انسان جنگ زده و حرمان زده قرن بیستم است . به سخن دیگر تازگی دارد و نمی توان از این که در بیشتر سرزمین ها نادیده اش می گیرند ناامید شد .

اسناد ویکی لیکس

آنچه در سایت ویکی لیکس منتشر شده حاکی از آن است که برخی سران دولتهای اسلامی از امریکا خواسته اند سیاست حمله نظامی به ایران را اجرائی کند . از این افشاگری هریک از بازیگران سیاسی که موضوع به آنها مربوط می شود به گونه ای بهره برده اند که متناسب است با منافع دراز مدت آنها در منطقه

این چه حکومتی است؟

این چه حکومتی است که از بس به خشونت ورزی مشروعیت بخشیده و خشونت را قانونمند کرده است ، مردم برانگیخته می شوند تا با جانی و دزد و کلاهبردارهمدردی کنند . این چه حکومتی است که نظام ارزشی را در جامعه ی ایران در هم ریخته تا جائی که معنویت و تفوی در آن خریدار ندارد . این چه حکومتی است که اخلاق گرائی را لاف می زند و بی اخلاقی را در عمل تبلیغ می کند . این چه حکومتی است که مجلس آن امنیت ندارد ، استقلال رای ندارد ، قدرت نظارت بر عملکرد دولت را تمام و کمال از دست داده و با این وصف ادعا می شود ” مجلس در راس امور است .” کدام امور در این ادعا نهفته است ؟ امور نظارتی ؟ امور مالی ؟ قانونگزاری ؟ تحقیق و تفحص ?

از رنجی که می بریم

دارد 9 سال می شود که فرزندان من از دیدار پدرشان سیامک پورزند محروم مانده اند . پدر محکومیت حبس دراز مدت خود را پس از آنکه چند سالی در زندانهای غیر قانونی و یک سال هم در اوین سپری کرد ، در خانه ای کوچک و محقر در تهران می گذراند . 80 ساله است و به انواع بیماری ها مبتلاست

یک شاخه گل

یک شاخه گل با سی گلبرگ رنگارنگ به محمد مصطفائی تقدیم می شود که این صحنه را دید ، دگرگون شد ، و ازپا ننشست . در آن دیار نامهربان که ما را از خود رانده است و اراده کرده بود تا او را نیز براند ، دلاورانه ماندگار شد . درود بر او که دستشان را خواند . جا خالی نکرد و دور گودالهای سنگسار و چوبه های اعدام پرسه می زند ومثل نقالان زمانهای کهن برای ما قصه می گوید

مصاحبه

فعالان و سخنگویان حقوق زن در جوامع با اکثریت مسلمان برای بیان خواسته ها و نظرات برابر طلبانه خود با دشواریهای خاص روبرو می شوند. با تأسیس جمهوری اسلامی ایران، وضعیت فعالان و سخنگویان حقوق زن در ایران از آنچه بود بدتر شد. حکومت دینی با این ادعا که آمده است تا اسلام را اجرایی کند آزادی زنان را برای بیان مطالبات خود به نام اسلام محدود کرد و به خصوص در دوران پنج ساله جنگ ایران و عراق، آزادی بیان و تأکید بر حقوق برابر تبدیل به امری محال شد. با پایان جنگ ایران و عراق، امکانات محدودی در چارچوب ارزشهای اعلام شده جمهوری اسلامی پدید آمد که فعالان و سخنگویان حقوق زن از این امکانات با احتیاط استفاده کردند و لب به سخن گشودند. طبیعی است شیوه های انتخابی توسط معدود زنانی که وارد این حوزه خطرناک در آن روزگار می شدند، متناسب با شرایط آن روزگار بوده است.

دیواری که فرو ریخت

نزدیک می شویم به سالروز انتخابات دهمین دوره ی ریاست جمهوری ایران. زنان ایرانی چندی پیش از انتخابات برای نخستین بار در جمهوری اسلامی ایران توانستند با حجاب رقیق و بدون مزاحمت های امنیتی در خیابانها ظاهر بشوند، سرود و ترانه بخوانند و از آرزوهای خود برای برخورداری از یک زندگی انسانی و در آمیخته با احترام و حقوق با صدای بلند سخن بگویند. پس از اعلام نتایج انتخابات، جهان شاهد بر حضور خاموش، دلاورانه و اعتراضی آنها در کنار و شانه به شانه ی مردان شد.

من و انتخابات، یک سال بعد: مهرانگیز کار

سالی می گذرد از آن روزها که باری دیگر تاریخ ایران به عادت دیرینه آزادیخواهی برانگیخته شد و باری دیگر میرغضب ها با خنجر برهنه و سر تا پا مسلح به جان این عادت تاریخی افتادند که هرچند یکبار ایرانیان را به وجد و حال نشئگی و پس از آن خماری جانکاه می کشاند و باقی می ماند دسته دسته گل های لاله که بر گورها روئیده و هزار هزار زندانی که پشت میله های زندان حسرت به دل می مانند تا شاید دست غیبی از آستین به در آمده و آنها را از چنگ شکنجه گران برهاند.